ป่า

ทุกอย่างล้วนดำเนินต่อไป น้ำในลำธารยังคงไหลไปยังปลายน้ำ

ผู้คนยังคงใช้ชีวิต พูดคุย พบปะ เก็บสำภาระ

เก็บความรู้สึกและกลับไปยังที่ที่เดิมอีกครั้ง

แต่ถว่า มองให้ลึกลงไป ความรู้สึกที่แบกกลับไป

ผู้เขียนหวังว่าจะไม่ใช่ความรู้สึกที่ผู้คนตั้งใจจะนำมาทิ้ง

เพราะ “ป่า”ได้กลืนสิ่งเหล่านั้นไปเสียสิ้น

ความรู้สึกที่ไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งใดที่เกิดขึ้น

รวมไปถึงผู้คนข้างกายของผู้มาเยือนและคนที่ผู้อ่านนึกถึง

สิ่งเหล่านี้ อาจไม่ได้เป็นเพียงยารักษาแผล ที่ใช้แล้วหายเป็นปลิดทิ้งในคราวเดียว อย่างที่ใครเขาว่า

แต่อาจจะเป็นเพื่อนคนสำคัญที่พร้อมจะเดินทางไกลและคอยดูรักษาแผลจนหาย

🌳

ไม่ว่าผู้อ่านที่รัก จะเดินก้าวไปในทิศทางไหน แผลที่เป็นอยู่ จะดีขึ้นมากน้อยหรือไม่

เพื่อนที่กล่าวมา ยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างเต็มใจ ยืนหยัดเคียงข้างผู้อ่านอย่างหนักแน่น

รู้ตัวอีกที แผลที่ไม่คิดว่าจะดีขึ้น หรือเส้นทางที่ไกลเกินกว่าจะก้าวขาต่อ

ภาพเหล่านั้นคงเลือนลางไปไม่น้อย

เข้มแข็งมากกว่าเดิม ดั่งเช่น เพื่อนคนสำคัญผู้นั้น

แม้ในวันที่เราได้แผลใหม่เข้ามา แผลที่ลึกกว่าเดิม เจ็บกว่าเดิม หรือดูเหมือนจะกลายเป็นแผลเป็นในไม่ช้า

เวลานั้น เราอาจจะแถบไม่ได้หยิบยาหลอดไหนขึ้นมาใช้ เหตุผล คงไม่ใช่เพียง ความรู้สึกชินชาเช่นเดิมแต่อย่างใด

"หากแต่เรายืนหยัดได้ด้วยตน ตนที่เป็นที่พึ่ง"

🫶